some seconds on the street

Η βιτρίνα. Ο δρόμος. Το μέσο.
Αντικατοπτρισμός.
Περπατάω στον δρόμο, χαζεύω.
Άνθρωποι περνούν, ποδηλάτες βιάζονται.
Κοιτάω δεξιά, στρίβω το κεφάλι σχεδόν 45 μοίρες
και βλέπω εμένα.
Μαζί και ό,τι υπάρχει πίσω από το στραμμένο μου κεφάλι.
Κοιτάω αν τα μαλλιά μου είναι στη θέση τους και
αν το παλτό δείχνει όμορφο με την τσάντα.
Αφού ασχοληθώ με την εικόνα μου σε αυτόν τον κυκεώνα
δευτερολέπτων, διακρίνω τι υπάρχει μέσα στο μαγαζί.
Αντικέ σε σοφιστικέ ύφος αντικείμενα με retro παραπομπές.
Σιγά σιγά γυρνάω όλο το σώμα μου προς τη βιτρίνα. Έχω ήδη
ισιώσει το μαλλί και ναι η τσάντα ίσως δεν είναι η πιο κατάλληλη
για το παλτό, αλλά δεν χάθηκε ο κόσμος. Άλλωστε είναι ήδη αργά
για αλλαγές.
Γυρνάω λοιπόν προς τη βιτρίνα, να δω τι έχει μέσα. Παρατηρώ
τα πράγματα πίσω από το τζάμι, ρίχνω μια ματιά στα ενδότερα του καταστήματος,
βλέπω μια κυρία στο ταμείο που μάλλον κάτι διαβάζει.
Είναι μόνη της.
Το εσωτερικό είναι μάλλον αδιάφορο, ό,τι αξίζει έχει τοποθετηθεί
στην προθήκη.
Και εκείνη τη στιγμή που έχω ήδη αποσπαστεί από βιτρίνα και
εσωτερικό, το μάτι μου πιάνει την αντανάκλαση.
Ξανά εγώ, ξανά το πίσω μου, τα απέναντι κτίρια, οι περαστικοί.
Μεταβολή (ανέμελη) και συνεχίζω.